gaat het toch stiekem over ons

Schweigman&FTTB_7647_JochemJurgens_webDa’s ook wat. Denk je een stuk over tijd te maken, gaat het in feite over ons. Mensen. Wat zijn wij mensen toch fascinerende wezens. Het hoort er waarschijnlijk bij: de openheid waarmee je in een maakproces zit, de vrijheid dat je niet aan een script vastzit, de nadruk op eerlijke aanwezigheid het hier & nu. Al die factoren die ons vaak zo na aan het hart liggen in de moderne ‘mime’ (dat verwarrende begrip) dragen er toe bij dat je ineens erachter komt dat het thema verschoven is. Natuurlijk, we werken met tijd in dit stuk, en de tijd werkt met ons. Maar de essentie is, dat we met ons publiek in al diens diversiteit op een afgebakend stuk vloer staan en een spel, een ervaring delen, zo eerlijk & kwetsbaar als we dat kunnen. Die ontmoeting is voor mij de kern van performance, wat bijvoorbeeld kristalhelder wordt bij ‘The Artist Is Present’ van Marina Abramovic: de vrouw die 3 maanden lang als een pilaarheilige op een stoel zit in het MoMa-museum in New York, één voor één, één op één, haar publiek op de stoel tegenover haar ontvangend, in totale aanwezigheid. Meer tot de kern als dat komt het niet. Daarom hoef ik niet per se Tsjechov te spelen in de grote zaal. Ik wil mijn publiek dichterbij. Anders kun je net zo goed de TV aanzetten. Tuurlijk, ik overdrijf.

Schweigman&FTTB_7455_JochemJurgens_webEvengoed stond ik nog nooit in een stuk waar de ontmoeting tussen performer & publiek zo direkt is. Het publiek wordt bewogen, en wij spelers worden ook nogal bewogen. Ontroering maakt zich hier en daar meester van de toeschouwer, maar soms ook een verbluffende rebellie. Soms voelt iemand terplekke geen ingang in het stuk, om ons dan dagen later te mailen dat het stuk hem bezig blijft houden. Ieder komt met zijn eigen bagage en het is aan ons om ons publiek volledig te accepteren, ook al wordt in een enkel geval ons voorstel niet geaccepteerd. Dat is heel kwetsbaar spelen. Je tentakels staan uit, je hart staat open, regelmatig is het raak. En soms sla je de plank mis en dan probeer je daar weer eerlijk en transparant in te zijn. En daarnaast fysiek intens, er zijn al 2 geblesseerden (naast Rick die door een onverwachte oogoperatie uitgeschakeld is). Sinds drie dagen kom ik de voorstelling uit met een flinke brok in mijn keel. We raken iets aan in deze voorstelling wat in al onze speelsheid verdomd fundamenteel is. We bouwen iets op met het publiek wat subliem is, koesterend, bedreigend. Afhankelijk van de sfeer buigt de weegschaal naar een wringend politiek statement ofwel totale zen. Beiden zijn goed, beiden gaan over deze tijd, beiden gaan over wie we zijn als mensheid. Grote woorden nietwaar? Ik kan er weinig anders van maken.

In het hier & nu zit ik wegens bomvolle trein illegaal in de eersteklascoupé van Den Bosch naar Utrecht, gedomineerd door twee luide, getattoeëerde, Brabantse moeders met hun even luide kinderen, waarvan niet ondenkbaar is dat zij even illegaal hier zitten. Opvallend is dat één van de kinderen geobsedeerd lijkt door het gegeven van de stiltecoupé. Ze wil voortdurend naar de stiltecoupé (wat ze niet mag, haar vermogen tot stilte wordt duidelijk niet vertrouwd) en roept dan maar hier (luidkeels) om stilte. De moeders verbreken die stilte echter zodra de kinderen hem proberen in te zetten. Dan overschreeuwen ze elkaar maar weer. Passende situatie om iets over deze dingen te proberen te schrijven. Bij het verlaten van de opvallend lege coupé ontdekken ze mijn aanwezigheid pas. ‘Die man denkt nu zeker: ik neem nooit kinderen!’ Gisteren was de première, vandaag zijn we vrij en ik ben op weg naar huis, naar vrouw & kind in het bos waar ik zo afwezig ben geweest laatste weken.

Napratend gisteravond vroeg een publiekslid, een bekende, aan me: hoe lang duurde dit stuk eigenlijk? Ik ben totaal mijn gevoel voor tijd kwijt.

Dus toch.

(foto’s door Jochem Jurgens. Meer over ‘For The Time Being‘ (tourlijst enzo) op www.schweigman.org)

ras dva wordt tik tik

Iets eigenaardigs aan theaterwerk is (zeker naar mate je wat verder van regulier texttoneel afgaat) dat een nieuw theaterprojekt vaak al snel een nieuw soort taal vergt. Neologismen en nogal specifiek gebruikte woorden worden gelanceerd, running gags sluipen erin, en voor je het weet ben je een soort van tribale stam geworden die onderling een taal spreekt en gebruiken ontwikkelt die een onschuldige missionaris tot waanzin zou drijven. En dan is straks de tour afgelopen en ontbindt de stam weer grotendeels, ieder op zoek naar diens volgende kampvuur, met diens volgende taal. Zo ook bij ons: we waren nog amper een week bezig of we hoorden al zinnen uit onze monden komen waarin Russische telwoorden (met dank aan Vitali, onze Russische percussionist met het lichaam van een danser) en ritmische aanduidingen elkaar afwisselen en iedereen het nog net begrijpt allemaal. “Ok, dus ras dva wordt tik tik.”
171012-13_Schweigman-Slagwerk-Den-Haag_For-The-Time-Being_foto-Pieter-Kers
Gelukkig hoeft het publiek onze taal niet te begrijpen. We spreken immers niet in het stuk. Wel daarbuiten: met name de eerste dag hebben we volop gepraat over tijd, over wat er aan de hand is met de tijd in onze tijd & cultuur. Is er minder tijd? Moeten we ons behalve over de opwarming van de aarde ook zorgen maken over de versnelling van de aarde? Of is het meer een fenomeen van gelijktijdigheid: een continuë kluwe van informatie- en communicatiestromen die parallel aan elkaar de aandacht vragen, en vooral continu dóórgaat. En de vraag of verschillende generaties daar verschillend instaan. De twintigers in onze groep (de digital natives) leken er grappig genoeg niet heel verschillend in te staan vergeleken met degenen die de opkomst van internet & mobieltje bewust hebben meegemaakt. Verhalen over jongere kinderen waren ambivalenter: extreem snel verveeld door gewenning aan het impuls-bombardement, of extreem vaardig in het kanaliseren en zo nodig afsluiten van die verschillende stromen. Er is evengoed iets aan die informatiestroom wat nogal totalitair aanvoelt. De aandachtsvraag vanuit onze apparaten, 24 uur per dag. Mensen die blindelings verwachten dat een gisteren verstuurd mailtje vandaag gelezen en liefst beantwoord is. Een constante modus van vechten-of-vluchten, van actie. In oosterse termen: volop yang (uitwaarts, actie, vuur, licht), maar geen yin (inwaarts, stilte, aarde, donker) om het te ondersteunen. Geen wonder dat mensen massaal opbranden.

Zijn er gaten mogelijk in die diktatuur? Toen ik klein was vertelde mijn grootvader dat als hij bijeen was met zijn studentenvrienden, het gewoonte was om een doekje over de klok te hangen. De denker Hakim Bey heeft het over Tijdelijke Autonome Zones (TAZ), die sinds de opkomst van onderdrukkende stedelijke maatschappijen (Babylon etc.) altijd bestaan hebben maar steeds verder ingeperkt zijn: ruimtelijk door het verdwijnen van witte plekken op de kaart (terra incognita), en in tijd door de opkomst van kalenders en uurwerken en het gestaag verdwijnen van witte plekken daarin. Zondagsrust is daarin interessant: achterhaald onderdrukkend religieus fossiel, of laatste bastion tegen de 24uurs-economie? De Romeinse kalender had aanvankelijk niet eens wintermaanden: de kalender was immers een hulpmiddel bij de landbouw, die stillag in de winter. Verder waren er talloze festivals in het jaar waarin de tijd uitgeschakeld werd. Ook toen men wintermaanden begon te tellen bleef er rond midwinter een wild narrenfestival bestaan ter ere van de landbouwgod Saturnus, waarin de aardse wetten tijdelijk opgeheven waren en de wereldlijke en religieuze hierarchieën werden omgedraaid (een beetje zoals Sinterklaas). Meesters bedienden hun slaven en er werd een narrenkoning gekozen. De aanbidding van kloktijd in het westen heeft menige niet-westerling verbaasd. Tot de introductie van het treinnetwerk had niet alleen iedere stad, maar ook ieder persoon die zich een horloge kon veroorloven zijn eigen tijd. Zoals Bey ergens schrijft: “every man, woman and child its own timezone!”

In zekere zin is ieder theaterstuk een soort gat in de tijd: een afgebakende ruimte waarin het publiek de telefoon uitzet en zich overgeeft aan een gedeelde ervaring met performers & theatrale situaties. Een ruimte waarin de constante modus van vechten-of-vluchten even mag wijken voor aandacht, vertraging, het scherpen van de ervaring, de zintuigen, de geest. In For The Time Being drijven we dat tot zijn ultieme consequentie. Hoe? Nou ja, ras dva wordt tik tik, weetjewel. Oftewel: zet je scherm uit en kom vanaf volgende week naar festival Boulevard of naar een theater bij jou in de buurt. Ervaren.
dak

repetities For the Time Being breken de tijd open

For the Time Being. Een ietwat a-typische titel voor een Schweigman&-voorstelling: meestal één woord, meestal Nederlands. In gedachten blijf ik het dan ook hardnekkig ‘Voor Nu’ noemen. Maar For The Time Being is toch echt de titel van de voorstelling waar we vanaf vandaag werkelijk mee aan het werk gaan, 6 jaar nadat de eerste kiem geplant is. Ook wel passend: in deze tijd lijkt bijna alles ‘for the time being’. Voor de tijd die is, niet voor de tijd die niet is: verleden & toekomst bestaan eigenlijk niet in deze uitdrukking. Of kan iets wat niet is, wel bestaan? Ik ervaar tijd persoonlijk toch meer als een soort onstuitbare vloedgolf waar ik op tracht te surfen, maar ook regelmatig vanaf lazer. Zeker in de stad, waar minder tijd lijkt te zijn, spuit de tijd met enorme kracht door haar nauwe doorgangen, begeleid door een stroom aan facebookberichten & whatsappjes (die deze holbewoner overigens niet kan ontvangen). In het bos waar ik woon is het meer een kalm riviertje: minder agressief, zo lijkt het, maar even onstuitbaar.

time beingTijd wordt al gauw ietwat abstrakt als je er op doordenkt. Zoiets als een volgorde, iets dat voorkomt dat alles tegelijkertijd gebeurt. Wel handig om oorzaak & gevolg nog een beetje uit elkaar te kunnen pluizen. Veel mensen roepen vrij makkelijk ‘Tijd is een Illusie.’ Tja, wat niet? Vloeibaar, dat zeker. Relatief, zou Einstein zeggen. Iedereen kent de ervaring dat een kwartier ellenlang kan duren ofwel in een oogwink kan vervliegen. Toch doen we massaal alsof onze kloktijd de echte tijd is.

Een vriend vertelde me dat sommige Noordamerikaanse stammen de tijdsvervoeging niet aangeven in taal maar in gebaar, in ruimte. Bij een zin die over de toekomst gaat, wijzen ze naar voren, bij iets in het verleden wijzen ze over hun schouder, en in het nu wijzen ze omhoog. Tijd is voor hun dus een fysieke, ruimtelijke ervaring. Boukje vertelde over de Ayamara’s in Zuidamerika die het omdraaien: de toekomst is onbekend, dus die ligt onzichtbaar achter ons, het verleden zien wij zichtbaar voor ons, het meest recente verleden dichtstbij, het grijzere verleden in de verte. We lopen dus achterwaarts de toekomst in, of (gesteld dat wij stilstaan) laten de tijd, vanuit haar toekomstige bron achter ons, voor ons uit het verleden instromen.

Zes jaar voor- danwel achter ons was het vooronderzoek van dit projekt mijn eerste samenwerking met Boukje Schweigman. Haar inspiratiebronnen onder andere: mijn favoriete kinderboek ‘Momo & de Tijdsspaarders’ (niet voor niets heet mijn dochtertje Momo), soefisme, tijd. Ons streven: een ontsnapping aan de tijd, een gat creëren, een bubbel, waar kunstmatige kloktijd vervangen is door de ‘gevoelstijd’. Het soefisme was ikzelf diep ingedoken tijdens reizen in Turkije, Iran en Pakistan. Eerder dit jaar publiceerde ikzelf de dichtbundel annex kalenderhervorming genaamd ‘dronken kalender’, een spel waarin de kunstmatige tijd wordt opengebroken en het ‘gevoelsjaar’ wordt doorlopen met ontregelende poëzie. Ook hier werd de titel en een deel van de poëzie geïnspireerd door het soefisme. Er hangt wellicht iets in de lucht. For The Time Being speelden we destijds in de prachtige grote zaal van de Theaterschool Amsterdam, met honderden kartonnen dozen. Ontregelend. We hebben het publiek letterlijk & figuurlijk in beweging gezet, en kwamen zeer dichtbij. Er wordt nog over gesproken.

Het belooft bijzonder te worden allemaal. Het is mijn intentie om komende weken regelmatig iets te laten horen over het proces. Allereerst een gedicht over een ontmoeting met ons verleden, het nu, en de toekomst.voor numeer over ‘For The Time Being‘ (tourlijst enzo) op www.schweigman.org

 

post-midzomer-avonturen

midzomerpapapaDe opluchting voor hooikoortslijers als midzomer achter de rug is: de pollen hebben hun zwaarste werk geleverd & alles voelt zwaar & rijk van bevruchting maar wij kunnen weer ongestoord genieten van dat alles zonder ontstoken slijmvliezen. Fijnnnn…

Wat is er gebeurd? Wat staat er te gebeuren? zaterdag 26 augustus 2017 om 20:00 zullen Sjamandada-veteranen Sebastian Holzhuber & sieger baljon met concertpianist Uzi Heymann e.a. gestalte geven aan het ‘concerto for annoying and supporting angels‘ in Splendor, Nieuwe Uilenburgerstraat 116, Amsterdam.

De dag erna, zondag 27 augustus, blaast sieger weer poëtische vlammen uit de Dronken Kalender bij de bundelpresentatie van Harry van Doveren in Eindhoven.

In samenwerking met Schweigman& wordt deze zomer bovendien een gat in de tijd geslagen onder de naam ‘For the Time Being‘, en daar gaat sieger tevens nu & dan over bloggen. Première 6 augustus, zie tourlijst.

Eind september gaan Robin Block en sieger tijdens een nieuwe residentie in Het Huis Utrecht weer verder met Bezweringen.

Oh & het moet nog even van ons hart: wat was het mooi, de sjamandada-programmering op het Living Village Festival! We waren op voorhand al voorzichtig in onze nopjes met de programmering zoals die zich beloofde te ontvouwen, maar dat het allemaal zo op zijn plek zou vallen hadden we niet durven dromen. De sfeer was (mede dankzij DJ Pepetzintle en de rest van het team) optimaal, het publiek wist ons goed te vinden, er was een mooie balans tussen acts binnen en buiten de tent, iedereen knalde van de kwaliteit, we voelden ons kortom echt gedragen door het mooie team en de steengoede artiesten om ons heen. We hebben werkelijk op mooie wijze heel de spanwijdte tussen sjamanisme, avant garde en transitie/offgrid-theater bestreken & waargemaakt. Dankbaar. Ook de rest van het festival was inhoudelijk een enorm succes. Bezoekers waren blij, Dalfsen is blij, de buren (o.a. Erben Wennemars die Living Village-brein Bob persoonlijk kwam bedanken) en het is allemaal natuurlijk nog maar het begin.

Arnoud Rigter wist ondertussen naast zijn eigen weergaloos optreden ook een kleine introduktie van sieger’s dronken kalender te filmen, die we nu ter gelegenheid van midzomer gelanceerd hebben, tezamen met enkele gedichten. Immers, de bundel loopt ok, maar er zijn denkelijk nog een hele hoop mensen mee blij te maken. Een gedicht uit de bundel is onlangs trouwens gerecenseerd bij oote oote. Overzichtje van dat alles hier. “Erin wroeten, meedoen in de herhalingen, ervan proeven.” Precies.

Hee & koop gerust een bundeltje he! hier bijvoorbeeld.
Fijne zomer!

sjamandada op Living Village!!!

lieve mensen, het is steeds mooier aan het worden hier op het terrein, dus komt allen!

18-21 mei 2017: sjamandada performance podium op Living Village Festival

navigeer richting Brinkweg 36 B, 7722 VA in de uiterwaarden van Dalfsen, het schone Dalfsen.

living village poort

De immateriele performance generator s j a m a n d a d a plant op Living Village Festival het zaadje voor de TempTempTemp (Temporary Temple of Tempting Tempests, while chewing on High Temperature Tempeh) voor performance in de breedste zin. De artiesten die hier hun kunsten delen met het publiek vinden een gemene deler in een streven om via een liefde voor ontregeling en het theatrale ritueel de scheidslijnen tussen cultuur & natuur, publiek & performer, op te heffen. Zij kenmerken zich dan ook vaak door een combinatie van laagdrempelige communicatie met het publiek & hoge artistieke kwaliteit, een hoge mate van biofilia (liefde voor wat leeft), een nieuwsgierigheid naar de immateriele kant van performance, & tenslotte de moed om ook zichzelf op het spel te zetten. In de intieme circus-yurt van Fratelli Fiasco genaamd ‘La Fuente‘ (de Bron) zullen uiteenlopende performers uit of tussen uiteenlopende disciplines het publiek verwonderen, ontregelen, doen schateren, van hun fundamenten lostrillen & herwortelen in de toekomst. Wellicht. Wie weet wat er gebeurt als een performer een publiek ontmoet.

Betovering zal dan ook ons deel zijn als ‘de Dwerg‘ van Fratelli Fiasco het podium betreedt. Wordbites zal live stille poëzie met zang & muziek brengen op koptelefoons; Factotum (vml. Warner&Co., Aardlek) brengt iphone-exorcisme onder de titel Nomophobia (no-mobile-phone-fobia); Arnoud Rigter (ex-stadsdichter Eindhoven), vergezeld van zijn beruchte droog-mystieke humor, jaagt existentiële zonnesteken door uw navel met de beste podium-poëzie van Nederland; sieger baljon balt klank, woord, ritueel en tijdsontregeling samen in zijn eerder dit jaar verschenen bundel ‘Dronken Kalender’, DaMu Collectief mengen overal op het terrein dans, muziek en instant composition, de RaaskalBOMfukkerZ zullen gekostumeerd wat heilige huisjes omverschoppen met hun sjamanik poetik kongakore, het Enchanted Fire Circus zet tot denken aan met een bewustzijnsverruimende vuurshow, Jet Voorman betovert met sjamanische klankkunst, Noortje Braat & Egon Kracht brengen de kwetsbare transitie-voorstelling ‘Het Zal Eens Tijd Worden’, Mareille Labohm deelt haar ervaringen in zelfvoorzienend Europa met ‘Onderweg, Vincent Swierstra leest uit zijn novelle ‘De Magier’ & bespeelt de Sarangi, Duke S. ontregelt de toko vakkundig en sjamandada zal zelf uiteraard ook een van haar beruchte seizoensperformance ontketenen. Tussendoor zullen DJ Perpetzintle, DJ Snoodaerd & DJ Legaal onverwachte klanken loslaten op het publiek.

Het programma van de sjamandada-tent is flexibel dus hou op het festival de info-borden in de gaten!

einde wereld & sounds of the underground

sieger baljon staat weer eens wat podia te bevuilen deze week: woensdag 12april poëzie benedendeks op het Einde Van De Wereld (javakade 61, amsterdam), met o.a. Sander Meij en Joke Kaviaar, om maar even wat tegenpolen te noemen. Vanaf 20.30, entree gratis, maar hapje eten is aanrader (kost je ook de kop niet). Uiteraard zijn er ook weer dronken kalenders mee te nemen, wees snel want ze gaan als warme broodjes.

Ook de RaaskalBOMfukkerZ rollen de steen voor hun grot opzij dit paasweekeind, voor het roemruchte festival Sound Of The Underground (SOTU). Wij staan in de OCCII stille zaterdag (15 april), amstelveenseweg 134. deur open om 20.oo. passpartouts voor 5 dagen, 5 lokaties, oneindige bands: 18,50. De moeite waard om de bedelnap voor ter hand te nemen. echt.

jah bless de hazentotem en eierstruif in je neusgaten!

s j a m a n d a d a lanceert performance-podium op Living Village Festival

(english version below)

18 t/m 21 mei creëert s j a m a n d a d a een eigen TempTempTemp (Temporary Temple of Tempting Tempests, while chewing on High Temperature Tempeh) voor performance in de breedste zin, op het unieke Living Village Festival in Dalfsen. Bij een Levend Festival hoort immers een Levend Podium. In de intieme circus-yurt van Fratelli Fiasco genaamd ‘La Fuente‘ (de Bron) zullen uiteenlopende performers uit of tussen uiteenlopende disciplines het publiek verwonderen, ontregelen, doen schateren, van hun fundamenten lostrillen & herwortelen in de toekomst. Wellicht. Wie weet wat er gebeurt als een performer een publiek ontmoet.

Betovering zal dan ook ons deel zijn als ‘de Dwerg‘ van Fratelli Fiasco het podium betreedt. Wordbites zal live stille poëzie met zang & muziek brengen op koptelefoons; Factotum (vml. Warner&Co., Aardlek) brengt (onder voorbehoud) iphone-exorcisme onder de titel Nomophobia (no-mobile-phone-fobia); Arnoud Rigter (vml. Stadsdichter Eindhoven) jaagt, vergezeld door zijn beruchte droog-mystieke humor, existentiële zonnesteken door uw navel met de beste podium-poëzie van Nederland; Contrast & de Onverlaten gooien poëtische knuppels in hoenderhokken; sieger baljon balt klank, woord, ritueel en tijdsontregeling samen in zijn eerder dit jaar verschenen bundel ‘Dronken Kalender’, DaMu Collectief mengen overal op het terrein dans, muziek en instant composition, de RaaskalBOMfukkerZ zullen wat heilige huisjes omverschoppen, het Enchanted Fire Circus zet tot denken aan met een bewustzijnsverruimende vuurshow, Noortje Braat & Egon Kracht brengen de kwetsbare transitie-voorstelling ‘Het Zal Eens Tijd Worden’ en uiteraard zal sjamandada zelf ook een van haar beruchte seizoensperformance ontketenen, dit keer in samenwerking met Robin Block (bekend van o.a. Project Wildeman, Grote Prijs van Nederland). En dat alles is nog slechts het topje van de ijsberg. Komt allen!

The Living Village Festival is wat je noemt een eco-art-transformatie-festival; een feestelijk platform voor persoonlijke en maatschappelijke transformatie, door middel van workshops, kunst, en vooral: de transformatie van het terrein zelf (een natuurgebiedje in de uiterwaarden van de Overijsselse Vecht met een gedeeltelijke geschiedenis als sloopterrein) naar een ecologische voorhoedeplek, door kunstenaars, vrijwilligers en met name: de bezoekers van het festival!

The Living Village Festival, Dalfsen, info & reserveren via www.thelivingvillagefestival.org

s j a m a n d a d a launches performance-stage on Living Village Festival

18th – 21th of May s j a m a n d a d a will create its own TempTempTemp (Temporary Temple of Tempting Tempests, while chewing on High Temperature Tempeh, etc. etc.) for performance in the broadest sense, on the unique Living Village Festival in Dalfsen. A Living Festival after all asks for Living Performance Arts. In Fratelli Fiasco’s intimate circus-yurt named ‘La Fuente‘ (the Source) a wide range of performers from or in between various disciplines will amaze, derange, derail our audience, shake them off of their fundaments with laughter & re-root them into the future. Perhaps. Who knows what might happen when a performer meets an audience.

Enchantment will be ours when ‘the Gnome‘ of Fratelli Fiasco enters the stage. Wordbites will whisper silent poetry with song & music live on headphones; Factotum (vml. Warner&Co., Aardlek) brings iphone-exorcism under the title Nomophobia (no-mobile-phone-fobia); Arnoud Rigter (first city poet of Eindhoven) casts existential sunstrokes through your bellybutton, accompanied by his infamous dry-mystical humor, with the best stage-poetry the Nederlands has to offer; Contrast & de Onverlaten rock the boat with poetic subversion; sieger baljon moulds sound, word, ritual and defragmentation of time together in his ‘Drunken Calender’, DaMu Collectief will pop up all over the terrain mixing dance, music and instant composition, the RaaskalBOMfukkerZ will take shamanic dadaism to another level, the Enchanted Fire Circus expands minds and awareness with a conscious fire show, Noortje Braat & Egon Kracht present the vulnerable transition-piece ‘Het Zal Eens Tijd Worden’ (It Would Be About Time) and of course sjamandada itself will also ignite one of its infamous seasonal performances, this time in collaboration with Robin Block (known from a.o. Project Wildeman, Grote Prijs van Nederland). And all of this is the mere tip of the iceberg. Come one, come all!

The Living Village Festival is what one could call an eco-art-transformation-festival; a festive platform for personal and collective transformation, by means of workshops, art, and: the transformation of the terrain itself (a natural habitat in the floodplains of the Overijsselse Vecht, partially with a history as a dump) into a state of the art ecological freezone, by artists, volunteers and of course first and foremost: the visitors of the festival!

The Living Village Festival, Dalfsen, info & reservations via www.thelivingvillagefestival.org