als je wint…

Zondagmiddag, op weg van station naar huis (we hadden de VSCD-mimeprijs nog niet gewonnen en ik had het door Schweigman& aangeboden kaartje voor het gala dit keer laten schieten om tenminste 1 dag met vrouw & kind te kunnen zijn), mijmerde ik over de eigenaardigheid van het hele circus rond prijzen, erkenning, sociale media, subsidies. Natuurlijk, het is prachtig om goed, integer werk beloond te zien. Natuurlijk, het geeft erkenning aan iets immaterieels wat even fundamenteel als marginaal is in deze cultuur. Toch stemt het me weemoedig als ik denk dat onvergelijkbare makers als Bambie, Theater Rotterdam, Wunderbaum, Artemis of dus Schweigman& straks weer tegen elkaar afgezet zouden worden in een helse heksenketel van theatervolk die in een elektrisch geladen Schouwburg zenuwachtig rondblikken terwijl ze met je praten, of er niet iemand belangrijkers voorbij komt die aangeschoten moet worden.

Is dat waarvoor we met de kunst getrouwd zijn? De heilige ruimte van het theater, de magische kier in de doorgedraaide ellebogensamenleving waar het onkruid op mag schieten, waar aandacht en transformatie en wringende weerstand op kunnen bloeien? Is zo’n gala niet juist een geëxplodeerde karikatuur van die samenleving, die alles zo graag wil verdelen in winnaars en verliezers? En gooit de schaarsheid van middelen die we in deze samenleving voor onze cultuur uittrekken geen olie op dat vuur, het elitaire karakter ervan verder opblazend? Gelijk besefte ik me dat deze gedachten zuur zijn: de zuurheid van de verliezer mochten wij de prijs niet winnen, ofwel de zuurheid van een winnaar die niet kan waarderen dat een commissie van kenners & collega’s eindeloze discussies over appels & peren overleefd hebben om ons in het zonnetje te zetten. Zuur ook voor al mijn uitgelaten collega’s en de mensen achter de schermen bij Schweigman& die hun integriteit en harde werk beloond zien – en kans op reprises en toekomstige subsidies ruiken. Ook niks mis mee.

Eén van de mooie dingen aan (for the time being), ons genomineerde stuk, is de combinatie van totale urgentie, eerlijkheid & tegelijkertijd totale meerduidigheid. In het juryrapport wordt bijvoorbeeld vanuit een zekere vanzelfsprekendheid de associatie tussen ons stuk en de vluchtelingencrisis gelegd. Hebben we het NOOIT over gehad, gedurende het hele proces. Toch snap ik de associatie gelijk. Misschien zijn de ellebogen waarmee we elkaar in het stuk op zeker moment te lijf gaan vergelijkbaar met de ellebogen van doodsangst in de bootjes op de middellandse zee waar wij vluchtelingen volgens dezelfde winnaar-verliezer-logika toe veroordelen. Waarom niet. Een vergelijking waar mede-performer Moene Roovers & ik ons een jaar geleden diep in de nacht over bogen, gezeten voor de wasmachine die onze bezwete kostuums klaar moest stomen voor de volgende dag, was die tussen ons stuk en een wasmachine. Ook nooit benoemd, even verdedigbaar. Voor de gelegenheid een gedicht daarover. Waarom niet.

 

wasmachine ismachine tijdmachine

Die avond kreeg ik de sms: we hebben gewonnen! Een brede glimlach krulde ondanks alles rond mijn lippen. Mijn lief & ik (& een van haar beste vriendinnen, een Oostenrijkse koorddanseres) hieven een Oostenrijkse likeur, gebrouwen door haar tante. En even overviel me een andere weemoed: wetend dat je altijd maar op één plek tegelijk kunt zijn, was het toch ook fijn geweest erbij te zijn, en de vreugde van het moment te delen met al die mooie mensen met wie we keihard gewerkt hebben om dat unieke stuk te maken tot wat het geworden is. Voor dat korte, precaire moment waarin je het kunt delen met het publiek, voordat het weer voorbij is. Zoals alle theater is: for the time being.

Advertisements

op naar de herfst

Trauma is de verbindende faktor van de hele mensheid. Individueel trauma. Collectief trauma. Het trauma van onze verloren symbiose met de natuur. Trauma’s van de pijn die we elkaar aandoen. Trauma van de tijd die ons ontglipt, die ons verdrukt. Fundamentele verandering kan niet optreden als we niet kunnen rouwen om al dat verlies, als we die diepte niet in durven kijken waar de oprukkende herfst ons wellicht aan herinnert. Tegelijk is de opstand tegen die vastgeroeste trauma’s ook een feest: wie kan rouwen kan ook vieren en openbreken. Leve de huilende krijger.

dinsdag 28 augustus (Bommen Berend) komen jullie betrokken burgers dan ook natuurlijk allemaal naar Groningen voor CODE ROOD. Deze vreedzame, laagdrempelige bezetting van een gas-installatie bij Delfzijl is onderdeel van de wereldwijde beweging die zegt: laat de fossiele brandstoffen in de grond, en zet volop in op transitie. Immers, dit is ook onze wereld. Als onze direkte toekomst niet genoeg reden is: ik ga dichten en mijn liedjes spelen. Blijf gerust hangen in’t noorden, 31 augustus-2 september speel ik samen met Loes Schaap een voorstudie voor ‘Landing‘ van Jasmin Hasler op Noorderzon Festival Groningen.

Maar ook in Amsterdam komen we trauma’s confronteren. Klassiek pianist Uzi Heyman hield Obsessive Compulsive Disorder (OCD) over aan zijn trauma’s in het Israëlische leger. Sinds enige jaren werkt hij samen met grensoverschrijdende projekten van sjamandada-veteraan Sebastian Holzhuber (New Rituals). Na een uitverkocht Splendor & een uitverkochte residentie van de Oostenrijkse ambassadeur vorig jaar, staan we dit jaar 7, 10, 13 & 14 september op Fringe Festival Amsterdam met ‘Concert for Annoying & Supporting Angels’, in het Cameleon theater. Terwijl Uzi het publiek meeneemt door de grote namen van de piano (Haydn, Schubert, Philip Glass, Chopin, etc.) geven wij, een handvol performers, al dansend gestalte aan zijn innerlijke demonen, en maken het hem daarmee alles behalve makkelijk. Voor regie tekende de aanstormende & prijswinnende regisseusse Marijn Graven, ook zo eentje om in de gaten te houden. Uniek, ga dat niet missen. Nu noteren & reserveren (hier!).

15 september om 18u & 21.30 spelen we dan nog (for the time being) in het Compagnietheater Amsterdam tijdens het Theaterfestival. Laatste kans in Nederland, voorlopig. Hoewel: als we diezelfde week de VSCD-mimeprijs winnen zou dat anders kunnen lopen. Kom kijken waarom we die verdienen. Bijzondere persoonlijk antidotum in een onpersoonlijke, door tijdsnood getraumatiseerde wereld.

En over tijd gesproken: morgen is volle maandag, tijd voor de dronken kalender voor komende maancyclus, tot en met de herfstequinox. En… floep! Magie.

This slideshow requires JavaScript.

zweten voor je oogst

Fijne Lammas allemaal, fijn oogstfeest. Soezig & bruinverbrand van de klimaatopwarming die nog nooit zo voelbaar was, maakt men zich hier in het hoge noorden op voor Code Rood (massale ongehoorzaamheidsactie tegen de gaswinning tijdens ons Grunn’er bevrijdingsfeest ‘Bommen Berend’ 28 augustus),  Paradigm Festival & Noorderzon Festival. In alle drie ga ik acte de presence geven, plus nog een optreden bij Dichters in het Donker (sterrenbos Groningen), een beetje lokale gronding om de internationale tours  van Schweigman& (en de kerosine daarvan…) te compenseren. Had ik al verteld dat ‘De Dag Dat De Papegaai Zelf Iets Wilde Zeggen’ & ‘Als Je Maar Hard Genoeg Rent Weet Niemand Meer Waar Je Bent’ van Artemis zijn uitgenodigd voor de Biennale in Venetië volgend jaar? En dat (for the time being) van Schweigman& genomineerd is voor de VSCD-mimeprijs? Die ‘Als Je Maar…’ vorig jaar won & waarvoor ‘…Papegaai…’ al genomineerd was? Niet gek nietwaar, 3 mimeprijsnominaties in 4 jaar. Wil je (for the time being) trouwens nog in Nederland zien, hou dan 15 september vrij, dan staan we op het Theaterfestival, terwijl we die week ook nog op Fringe staan met ‘Concerto for Annoying&Assisting Angels’. Goed, ik loop met al die borstklopperij op de zaken vooruit.

zaterdag 11 augustus 16u-17u sta ik met ‘Bezweringen’ op de EMS (Electronic Music Society) Portal van het Paradigm Festival op het Suikerunie Terrein Groningen.

Zondag 12 augustus geef ik van 18u-19u in de EMS Tent van Paradigm een lezing over de analogie tussen sjamanisme & kunst.

woensdag 22 augustus vanaf 21:00 draag ik voor bij ‘Dichters in het Donker’ in het Sterrenbos te Groningen.

dinsdag 28 augustus (Bommen Berend) zal ik als dichter aanwezig zijn bij CODE ROOD, een grote publieke actie tegen de hooligan-activiteiten van Shell & Exxon Mobil (NAM) in de provincie Groningen. zie code-rood.org.

31 augustus-2 september speel ik samen met Loes Schaap een voorstudie voor ‘Landing‘ van Jasmin Hasler op Noorderzon Festival Groningen.

7, 10, 13 & 14 september staan we op Fringe Festival Amsterdam met ‘Concert for Annoying & Supporting Angels’ van New Rituals.

15 september om 18u & 21.30 spelen we (for the time being) in het Compagnietheater Amsterdam tijdens het Theaterfestival.

En: beter laat dan nooit, de dronken kalender voor deze maand (begonnen met die gave rode maansverduistering)!

This slideshow requires JavaScript.

 

sjamandada stage at living village 2018

dear shamanic dadaist international,

as sjamandada is moving from a personal flag to becoming more of a platform for the likeminded, last 20st to 24th of june 2018, within the context of the midsummer LivingVillageFestival, for the second year we organized the sjamandada-platform for performance on the verge of the healing and the unsettling, the uprooting and the re-rooting, the contemporary and the invisible, the priest and the fool, shaman and dada. DSCF3690It became a diverse gang of performance artists. A greek instant composer (Maria Mavridou) improvised dance while eating the grass growing underneath her feet and silencing her guitarplayer (Arvid Ganga) with fierce embraces; on the exact moment of midsummer (Thursday 12:07 in the Netherlands) someone (me) climbed our structure with a mirrored helmet and a megaphone to yell apologies at the sun for misunderstanding our intrinsic wish to grow towards it, no longer balanced by healthy earth-craving gravity; the world’s greatest dis-illusionist ‘Golden Balthazar’ performed; interactive experimental sound poetry bands ‘HEUG’ and ‘What The Cat Dragged In’ played; manifesto’s were proclaimed with the explicit invitation to write down your own in the manifest-manifestation-station; one performer (Ioana Tudor) danced for 2 hours nonstop in party outfit to youtube advertizements; the borders between dada, shamanism, sounddance & performative jewelry were researched by two others (Yvette Teeuwen & me); contemporary animist live art was created by Mirka Farabegoli; Robert Steijn from the School of Tender Thinking veiled himself with a niqab, stripping underneath, in order to make contact with the snake spirit to shed his skins; the infamous noize trash formation FCKNG BSTRDS more or less squatted the terrain next to our theatre tent to spend the day making masks and installations from trash, tape, a random smoke machine, drawing a huge crowd performing diverse shades of noize with a great deal of deconstruction and uninhibited play, soon accompanied by an 8 year old girl that immediately understood. Next day easy listening piano legend ‘Laurens van Rooyen’ who worked with Walt Disney etc. had been lured into giving a recital on our untuned second hand piano while a poet (me) sang along with anarchist poetry (see photograph). Never saw a man so far out of place and comfort zone, but he survived shaking but proudly. Finally I evoked/invited the presence of the world population in a human outline on the floor, using sound poetry combined with shamanic techniques to get underneath the skin of world problems and gain images beyond rationality or the dreary feedback-loops of the media. Afterwards a tight funk band called ‘JAM‘ chased the last demons away. Besides human performers there were also abundant edible plants exercising slow-performance, meanwhile hitching rides to gardens of passerby’s for donation. And food, we had lovely cheep food as well from ‘Lekker Nassuh‘, and the river Vecht to listen to each evening at 19h when we had 7 minutes of silence in the whole festival.

In the night time jams organized themselves where poets, dancers and musicians took turns around our honkey tonk piano. In the morning we would sometimes stumble upon a spontaneous pancake making session in the middle of the tent, or the last remainders of an DSCF3712unsolicited all-night-party would join our lovely kitchen to chop veggies. Everybody truely was an artist. I think in my hubris that Tzara, Arp, Ball or Ribbemont-Dessaignes would approve (as would Joseph Beuys but that might be another story).

I wholeheartedly grant permission to publish all this (if still on time) on dadabloge and if you wish re-enact addressing the sun at midsummer carrying mirrors on building helmets, recite anarchist poetry with bewildered easylistening-piano-celebs or any other of the events I described, do so whatever your cravings dictate. I will try to add more material shortly on http://sjamandada,org.

Yours truely,

sieger baljon

performer, poet, theatre maker, (dis-)organizer, person.

sjamandada podium op living village!!!

Gisternacht was de laatste volle maan voor midzomer te zien, ik ben dus wat aan de late kant voor mijn dronken kalender deze maand. Ik heb een goede smoes: The Living Village Festival in Dalfsen komt er weer aan, en van 20-24 juni organiseer ik aldaar het SJAMANDADA-theater & performance podium! Kunstenaars van & tussen alle disciplines, met vaak een al dan niet verborgen sjamanisch danwel subversief tintje, vallen bij ons podium te beleven terwijl Lekker Nassûh uit Den Haag de innerlijke mens bedient. Wij verwelkomen o.a. de klank-experimenten van HEUG (Danibal & Jan Schellink), de choreograaf-sjamanist Robert Steijn zal optreden met zijn School of Tender Thinking, post-disciplinair dichter & allesmenger Arnoud Rigter zal een existentiele zonnesteek door onze stuit jagen, Ioana Tudor danst 8 uur lang op youtube-reclames, Alex Mureal (zie foto) zal muzieksculpturen tot mandala’s vergruizen, Eagle Whale Wolf zal een bewegende choreografie-klank-installatie met plastic buizen over het terrein laten gaan, de sjamanische dadaïsten der RaaskalBOMfukkerZ zullen weer huishouden en Dick Cools is zoals hij zelf omschrijft: Man, Dutch, Beard. Dat is nog slechts de top der ijsberg, en je weet hoe het met ijsbergen gaat deze dagen: ernstig op drift. Alles weer aaneengedraaid door de experimenteel-tribale deunen van DJ Pepetzintle & DJ Legaal.

Processed with VSCO with f2 preset

The Living Village is een festival voor (letterlijk) levende kunst als levenskunst, van wilggevlochten kunstwerken tot composttoiletten, van state of the art eco-bouw tot nul-afval-upcycling. Daarbij hoort ook een vitaal theaterprogramma met bruisende performance kunstenaars die het leven en de natuur (in ons) centraal stellen, en daarbij ook ongemakkelijke vragen durven stellen. Het performance podium van Living Village wordt verzorgd door sjamandada, een platform voor performers die het grensvlak van grensverleggende kunst, ecologie, politiek en de wereld van het onzichtbare betreden. BINNEN- & BUITENLUI, KOMT DAT ERVAREN!

zo, en nu die beloofde kalender & uiteraard een versje over litha, ook wel bekend als midzomer.

This slideshow requires JavaScript.

fik in ons

Beltane & Qalandar

Jongens, wat een feestje was het in het Grand Theatre vorige week. Terwijl buiten op de Grote Markt de noodtoestand was uitgeroepen en roadblocks de militaire bezetting van de binnenstad faciliteerde kwam binnen waarlijk de geest van de republiek uit de fles. Nadat de laatste oranje vezel uit het publiek leek te zijn uitgedreven volgde toch nog een oranje explosie waarna onder de tonen van Rage Against The Machine de kleur oranje werd teruggeeist van die rare familie koloniale uitkeringstrekkende olieboeren genaamd Oranje-Nassau. Feestje.

Ondertussen is het Beltane, tijd om de straat op te gaan, tijd van zowel het ontwaken van de Huilende Krijger als voor diens sexuele eenwording met de alles voedende Aarde. Er lijkt potdorie wel een meiboom in onszelf opgericht waar omheen onze mannelijke & vrouwelijke elementen dansen en de linten van zaad (wit) en ei (rood) zich vlechten. Dus zowel Schuimende Sex als Sociale Strijd, en dat precies 50 jaar na Parijs’68. Yea, Yin-Yang Y’all…

Daarnaast is het komende donderdag de Urs (festival ter nagedachtenis) van Lal Shahbaz Qalandar (1177-1274), de rode valk van Sindh (Pakistan). Mijn vorig jaar verschenen dichtbundel ‘Dronken Kalender‘ verwees onder andere naar het beroemde Indo-Pakistaanse lied ‘Mast-e-Qalandar’ over deze extatische soefi-heilige die door zowel Moslims als Hindoes vereerd wordt. Onlangs pas zag ik dat amper 2,5 week na de presentatie van die bundel de Khorasan-factie van de Islamitische Staat een zelfmoordaanslag uitvoerde in de graftombe van Qalandar in Sehwan Sharif, het belangrijkste islamitische pelgrimsoord van het land, waarbij ruim 90 mensen omkwamen onder wie 23 kinderen. De volgende ochtend luidde de koster zoals gewoonlijk de bel om 3:30 in verzet tegen de angst- en haatpolitiek van IS, en nog dezelfde avond werd de dagelijkse meditatieve dansceremonie voortgezet, na enkele dagen gedeeld door diverse toonaangevende Pakistaanse artiesten en performers. Moedige mensen.

Wellicht een ver-van-ons-bed-show voor velen, maar toch fijn om te delen, nu een jaar later deze populaire radikale derwisj waarschijnlijk weer door dik 2 miljoen pelgrims herdacht wordt. Dat, gepaard met de Dronken Kalender voor deze maand en, vooruit, een Beltane-versje voor iedereen die zich zoals mij op aan het maken is voor het hooikoortsseizoen. Hatsjoe!

ikzelf heb een ietwat gevoelig afgestemd zintuig voor vruchtbaarheid

This slideshow requires JavaScript.

beltane: antikoningsnacht&dag

Republikeinen aller Landen, verenigt u! Voor wie komende donderdag de randstad of de oranjegekte wil ontvluchten: in het grand theatre groningen presenteer ik de jongste aflevering van Underground, in het teken van kingsNAÎT (Gronings voor konings-NIET). Naast presentatie zal ik ook enkele middernachtelijke oranje-uitdrijvingen verrichten. Aanvang 22:00, deur open van 21:30 tot 22:00 dus wees op tijd. Toegang enkel met een oranje voorwerp voor op de brandstapel. Grand Theatre, Grote Markt 35, Grunn. De volgende dag, koningsdag dus, draag ik ‘savonds voor uit de Dronken Kalender bij “Poëzie met…” in een ander gelegaliseerd kraakpand: de Kapel van het Oude RKZ, emmastraat 15 groningen. Vanaf 20:30, gratis. Hou overdag je ogen open want het is ook ‘Groningsdag’ voor allen die niet zo’n zin hebben in koning shell over de vloer in een verzakte provincie.

Ter inspiratie overigens: in vroeger tijden kozen met Beltane (nu ongeveer, rond 1 mei) de Kelten hun koningen voor een periode van 7 jaar, waarna deze geofferd werd aan de aarde-godin. Zeer efficiente vorm van demokratie, me dunkt. Voorkomt het opbouwen van al te veel belangenverstrengeling (ik noem nogmaals: koninklijke shell die groningen leegzuigt), geeft onze koning nog 2 jaar om zijn klusjes te klaren, en erfelijkheid is ook geen criterium meer. Een andere aantrekkelijke optie: iedereen koning. Enfin, andere suggesties altijd welkom. Grappig, heb me in tijden niet zo op koningsdag verheugd…

tot daar&dan!

kroning1980