onverwachte wendingen bij seizoenswendingen

Ja, hoe zat het nu met je residentie in Het Huis Utrecht sieger, ging je die morgen niet presenteren? Nee… sorry jongens, andere keer. Op de dag van de herfstequinox, afgelopen vrijdag, werd ik in Het Huis Utrecht getroffen door nierstenen. Weer eens wat anders dan vallende sterren. Het ene moment zat ik met Cobie van Het Huis een gesprek af te ronden met ondertussen een opkomende onderrugpijn en een subtiele misselijkheid, een kwartier later wist ik niet meer waar ik het zoeken moest van de pijn. Eerst boven in de studio geprobeerd het eruit te bewegen of zingen, maar al snel terug naar de afgeladen bar (de kunstenbond was er ook) gestrompeld. Het zorgzame barpersoneel belde gelijk een nabije dokter, die het geval na lang in de wacht niet meer dan 2 paracetamolletjes waard vond en het advies om aan het eind van de middag terug te bellen als het niet beter werd. Joehoe, leve de eed van Hypocrates. Na een kwartier lag de eerste paracetamol al te glinsteren tussen mijn maaginhoud aan de binnenkant van de toiletpot, na nog een kwartier kreperen vond ik het welletjes en liet een taxi bellen naar het ziekenhuis. Paracetamol, taxi, ziekenhuis, niet de eerste woorden waar je aan denkt als je me kent, nietwaar.

(Dus die ziekenhuisdokter zegt tegen mij: mag ik iets vragen? Wat doet u voor uw beroep? Ik zeg: och, ik doe onderzoek naar het grensvlak tussen sjamanisme, politiek en performance; ik nodig via het publiek de mensheid uit en stap dan in de rol van de mensheid om collectieve ziektes te traceren en zo mogelijk op te lossen. Aha, zegt de dokter. En wat neemt u daarbij aan voorzorgen? Drinkt u daar wel voldoende bij? Wast u uw handen nadien? Goede vragen, dokter.)

Nierstenen. Pijn wordt vergeleken met barensweeën. Loslaten van opgehoopte vervuiling. Herfstequinox. Niet de tijd van manifestatie, maar van inkeer. Tijd van het offer. Tijd van loslaten. Loslaten van alle ballast die zijn doel gediend heeft, overbodig is voor de reis die de donkere winternacht invoert. Wat mag ik dan loslaten, lief lijf? Voorgaande maakprocessen? Robin, die gekozen heeft voor zijn sabbatical? Het monster der ambitie? Ongeduld? Zwakte? Wie zonder zonde is werpe de eerste niersteen. In elk geval laat ik voor nu de residentie los. Ik zou morgen in Utrecht mijn bevindingen presenteren maar ik laat in Groningen bij de huisarts mijn nieren doorlichten. Prioriteiten.

Donderdag (31 september) probeer ik fit genoeg te zijn om, ook al in Het Huis, voor (for the time being) te repeteren en diezelfde avond zo mogelijk nog dadaïstisch-rituele (klank-)poëzie te vertonen bij de Komijnen van Danibal&co (in de werfkelders van de Kargadoor Utrecht, oudegracht 36, aanvang 20:00 check de link dan kan je er voor de helft van de prijs inkomen!), en vrij- & zaterdag gaat de tour van (for the time being) van start in de Stadsschouwburg van mijn geboortestad Groningen.

Insha’allah.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s