van gaten in klokken & hoofden

Alsof we nooit zijn weggeweest. De dag na de afgeblazen presentatie van mijn residentie in Het Huis Utrecht, omver gekegeld door een zootje nierstenen, sta ik toch weer in diezelfde zaal van Het Huis om te repeteren voor (for the time being). Zes weken is de stam uitgewaaierd over de wereld om nu weer samen te klonteren. De eerste vraag, steevast, de running gag: how’s the body? Met de antwoorden zijn we de hele ochtend zoet. En uiteindelijk gaat het altijd weer over tijd. Sommigen hebben rust gevonden, anderen zijn niet gestopt met rennen en zien nu tot hun schrik de bladeren kleuren. Sommigen hebben de Guatamalteekse aarde voelen schudden onder hun voeten, sommigen zijn krom gegroeid achter hun laptop. Allemaal relevant voor wat we doen.

Een boeiend aspekt van het werk van Boukje is dat het enerzijds zo onnoemlijk speels en persoonlijk is, anderzijds puur martiaal krijgerschap. Cultivatie van Zachtheid, maar ook zeker van Kracht. Staan we weer in onze kring, gedisciplineerd de grenzen van ons lichaam aan mootjes te beuken met een mengsel van Shaolin Kung Fu en een waaier aan andere wakkerschudders van ons fysiek-mentaal-noemmaarop-bewustzijn. Voel ik ineens dat ook ikzelf de laatste tijd toch veel in mijn laptop heb gezeten, ondanks mijn pogingen om met loopstation, jerrycan en schilderstape de vloer van Het Huis te bestormen. De zaal lijkt leeg, maar stiekem staan er toch nog allerlei venstertjes open op het buroblad van je geest. (Je zou er bijna een voorstelling van maken, over de tyrannie van onze huidige tijdsbeleving bijvoorbeeld. Oh ja… Deze week Frascati Amsterdam jongens!) Niet per se onvruchtbare venstertjes trouwens: het opinie-artikel ‘Kunstenaar, wees sjamaan‘ dat ik een deel van de eerste 2 dagen van de residentie afgeschreven heb (en tussen de nierstenen door bijgeschaafd & ingekort) is gisteren online gepubliceerd op theaterkrant.nl. Ik reageer daarin op de boeiende diskussie tussen Bregje Maatman, Lara Staal en Jaïr Stranders over het wezen van de kunst. Zo, gepubliceerd, mooi, dan kan ik nu het kruisje van dat venstertje aanklikken. Hee, eh, proberen aan te klikken. Oh ja, natuurlijk gaat het gedachtenproces weer onbekommerd verder. Hoe kom je weer terug in het nu?

Schweigman&FTTB_7769_JochemJurgens_web

Boukje gebruikt in de training vaak het martiale begrip Bin-Ji: door alle fysieke oefeningen komt gestagneerde energie vrij, datgene-wat-we-vandaag-niet-nodig-hebben, en die moet je zo nu en dan tussendoor uitschudden, het liefst een beetje aan de zijkant van de ruimte zodat je het niet naar elkaar toe smijt. Dat riep bij mij wel vragen op: waar smijten we dat dan heen, en is het daar dan wel op de goede plek? En is de rommel niet juist vaak waar wij kunstenaars onze paleizen van bouwen? Tot dus die nierstenen. Langzaam dringt het besef door dat bepaalde vervuiling echt afgevoerd wil worden, wil je tot de essentie komen. Het heeft gevoelsmatig ook te maken met alle aandacht-zuigende, zintuigen afstompende electronische vervuiling waar we aan bloot staan – bijvoorbeeld terwijl ik dit schrijf. Mentale vervuiling die je soms pas voelt als je door dit soort processen weer resoluut in je lichaam getrokken wordt. Maar waar moet die vervuiling dan heen? Moet die Bin-Ji niet, weet ik veel, op de komposthoop ofzo, om tot vruchtbare mest te transformeren? Of een soort tuinschutting van Bin-Ji, om een geborgen tuintje voor ons theaterspel te garanderen? Metaforen, spielerei, zweverigheid wellicht, maar toch dingen die me bezighouden.

Ja, en dan is de nierpijn weg en denk je dat je je lesje wel geleerd hebt. Vrijdag echter, een uur voor de voorstelling in de Groninger schouwburg waar ik 3 decennia terug als hoofdrol in het kleuterballet debuteerde (wat je krijgt als je het enige jongetje bent), verkies ik in een gestresste zoektocht naar 2 verloren wijnglazen mijn hoofd per ongeluk in een grote trommel achter een zwart gordijn te boren, met bloedgutsend voorhoofd tot gevolg. Die avond beleef ik op aandrang van de lokale toneelmeester (die geen bloed op zijn publiek wil) de voorstelling als publiek. Boeiende ervaring. Het is toch echt in zijn eenvoud een complex stuk wat we met zijn allen dragen. De volgende dag knallen we weer met zijn allen. Heerlijk gespeeld. Champagne & taart, de tour is begonnen.

Iets op mijn voorhoofd zegt me dat ik werkelijk nog iets meer tot rust mag komen, de herfst in mag laten dalen, Bin-Ji mag lozen. Enfin, de agenda zegt iets anders. Binnenkort bij u in de buurt: (for the time being), een unieke ervaring over de tyrannie van de tijd en de ontmoetingen die schuilgaan in het eindeloze land daarachter. Nog tot midwinter te zien. Binnen het theater scheppen wij een gat in de tijd. Gelijk daarbuiten rennen wij ons een gat in het hoofd. Gaat dat zien, voor het weer voorbij is!!! Haast u!!! Haast u!!!

tourlijst (for the time being): zie hier.
opinie-artikel: zie hier.
herfstlucht: zie buiten.

(als je me zoekt, ik draag een stilte door de storm.)

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s